Mijn werk - My work
Mijn werk draait om verhalen en grenzen oversteken. Als auteur werk ik samen met buitenlandse uitgeverijen om mijn boeken een plek te geven bij lezers in andere landen. Dat vraagt om open gesprekken, aandacht voor taal en cultuur, en vertrouwen in elkaars expertise. Zo krijgt een verhaal de ruimte om verder te reizen dan zijn oorspronkelijke taalgebied.
My work revolves around stories and crossing borders. As an author, I collaborate with foreign publishers to ensure my books reach readers in other countries. This requires open dialogue, an appreciation for language and culture, and trust in each other's expertise. In this way, a story is given the opportunity to travel beyond its original linguistic region.
Iets over poëzie - something about poetry
Tussen kiezels
(poëziebundel van Etienne Van den Steen)
een artikel door Frank Decerf in 'De Auteur' (VVL)
Toen men mij deze bundel toestuurde met de vraag een opinie te delen, dacht ik dat ik een reeks haïkoes in handen kreeg; de titel Tussen Kiezels riep die associatie bij mij op. Maar bij het eerste bladeren, zag ik dat de auteur mij een keurige dichtbundel had toegestuurd. Enige biografische gegevens ontbreken in deze publicatie, maar dat is niet nodig om een oordeel te kunnen uitspreken.
Het werk is opgebouwd uit 55 gedichten die simpelweg allen dezelfde titel meekregen en chronologisch werden geordend. In Tussen Kiezels lees ik vooral de gestoorde, gebroken menselijke communicatie over en weer. De auteur hanteert een getemde interne woede, een dreigende uitbarsting die door het secuur kiezen van woorden wordt beheerst. De dichter probeert het geleden verlies te recupereren, maar gelooft niet erg in zijn zoektocht; hij aanvaardt de toestand door het lot opgelegd. Wat verloren is komt niet meer weer; de glibberige kiezels gaan hun eigen weg. Maar zolang de dichter herinnert, zal een gedicht het resultaat zijn.
Kiezel 34
Daar staat hij
pal in het midden van mijn raam
in al het donker van de nacht
in de regen die voor één keer
sneeuw had moeten zijn
en in zijn eigen dunne licht
waarin hij enkel nog zichzelf moet zoeken.
Hij eet niet en hij drinkt niet
viert geen kerstfeest
spreekt geen hollands hij is zelfs
verwoed en sprakeloos zichzelf
vergist zich in zijn fantasie ofwel
is hij het blad dat hij
al honderd jaar wil schrijven.
En eindelijk
als ik opkijk van mijn tafel
ben ik het liegend kerstgebed
de graal die nooit gevonden wordt
de laatste kaars in Notre Dame
gestolen tabernakel
gevallen ster
Ofwel
de straatlantaarn
neerslachtig in Cadzand.
De taal die Etienne Van den Steen gebruikt is simpel en krachtig. Zijn beelden zijn helder, begrijpelijk en ingebed in ritmische verzen die de lezer meesleuren als in een lichte trance. Hier geen overdaad aan storende leestekens. Deze poëtica volgt geen keurslijf opgedrongen door enige dwang tot vormelijkheid. Tussen Kiezels lijkt een openbaring van een geleden leven; een eindbalans. Liefde, verliefdheid, nostalgie en verlatenheid doordrenken deze gedichten. Zijn verzen dipt hij in een mysterieuze buitenglans.
In Kiezel 32 zegt Etienne Van den Steen: ik ben geen dichter… Hij liegt.
Van deze man heb ik voordien nog niets gelezen, maar ik vermoed dat hij al geruime tijd met taal en woorden een universum creëert. Kiezel 55 is het laatste gedicht, vanwaar juist 55? Louter toevallig of eerder symbolisch, een afgewogen keuze? De leeftijd van de auteur? Wie zal het zeggen? Ik niet.
(Frank Decerf)
___________________________________
Among Pebbles
(a poetry collection by Etienne Van den Steen)
an article by Frank Decerf in 'De Auteur' (VVL)
When I was sent this collection with a request to share my opinion, I thought I was receiving a series of haikus; the title *Tussen Kiezels* evoked that association for me. But upon first leafing through it, I saw that the author had sent me a fine collection of poetry. Some biographical details are missing from this publication, but that is not necessary to form an opinion.
The work consists of 55 poems that were all simply given the same title and arranged chronologically. In *Between Pebbles*, I read above all the disrupted, fractured human communication back and forth. The author channels a restrained inner rage, a threatening outburst that is controlled by the careful choice of words. The poet tries to recover what has been lost, but does not have much faith in his quest; he accepts the situation imposed by fate. What is lost will never return; the slippery pebbles go their own way. But as long as the poet remembers, a poem will be the result.
Pebble 34There he stands
right in the middle of my window
in all the darkness of the night
in the rain that, for once,
should have been snow
and in his own faint light
in which he must now seek only himself.
He neither eats nor drinks
celebrates no Christmas
speaks no Dutch—he is even
frantic and speechless himself
mistaken in his fantasy, or else
is he the page he
has wanted to write for a hundred years.
And finally
when I look up from my table
I am the lying Christmas prayer
the Grail that is never found
the last candle in Notre Dame
stolen tabernacle
fallen star
Or
the streetlamp
dejected in Cadzand.
The language Etienne Van den Steen uses is simple and powerful. His imagery is clear, understandable, and embedded in rhythmic verses that sweep the reader along as if in a light trance. Here, there is no excess of distracting punctuation. This poetics follows no straitjacket imposed by any compulsion toward formality. *Between Pebbles* seems like a revelation of a life lived; a final reckoning. Love, infatuation, nostalgia, and desolation permeate these poems. He dips his verses in a mysterious outer radiance.
In *Pebble 32*, Etienne Van den Steen says: "I am no poet…" He's lying.
I haven't read anything by this man before, but I suspect he has been creating a universe with language and words for quite some time. *Kiezel 55* is the last poem—but why 55? Pure coincidence, or rather symbolic—a deliberate choice? The author's age? Who can say? Not me.
(Frank Decerf)